بنده خدا شهریار تو یه قسمت از شعرش میگه من که تو خودم گناهی نمیبینم...
اما من یه قدم فراتر از ایشون پا گذاشتم و به گناه های نکرده هم معذرت خاستم که بمونه، اما افاقه نکرد. یکی از نظرات خوانندگان که رد پایی هم از خودشون به جا نزاشتن، نظر منو به خودش جلب کرد. گفتن میدونی تیر برج چندمه ساله؟ کاش فقط هفت ماه بود
. یه کلمه هم پیرو پست قبل بگم، آدم برای هر کسی اشکش در نمیاد، ببین چه بلایی سر آدم میارن که داغ آدم با هر چیزی تازه میشه... ولی من دوست داشتم، نباید اینجوری میشد...

برچسب:
نویسنده: یگانه رحمانی